ikta

Ανάδυση

Που να ‘ ξερα,
πως εκείνη που σκυφτή καθόταν πάνω από αράδες
με μια μουσική, γύρω της, να την ντύνει διαρκώς σε ανάμνηση
την ήξερα

πως αυτή η φιγούρα που ταξίδευε διαρκώς
ασύνδετη διακαώς,
σε βαγόνια που φόρτωναν και ξεφόρτωναν σποραδικά τα απύθμενα
αυτή που γλεντούσε και τσάκιζε τα γυμνά της πόδια
την ήξερα

το ανατρίχιασμα που κουβαλούσε
δεν πέθαινε
το ανατρίχιασμά της
ήταν που δεν την πέθαινε

πνιγμένη από γερές δόσεις αλλόκοτης χαράς
αναίτιας ευφορίας
δονούσε τη γη και ανάβλυζε
σαν άνεμος που μάνιαζε

Αυτή …που ΄χε την όψη του απρόσμενου
δεν την γνώρισε κανείς

Personal Links

• ξηροκάρπια